door Marline Tjeenk Willink

Laatst uitgebreid heen en weer gemaild met een studente die ik drie jaar geleden heb gecoacht. Zij wilde toen weten of ze werkelijk Geneeskunde wilde gaan studeren en ook wat ze zou gaan doen als ze niet ingeloot zou worden. Best wel een twijfelaar, met name over of ze het wel  zou kunnen. Geen briljante examencijfers dus kans op inloten ook kleiner. Een mooi traject hebben we doorlopen. Geneeskunde was het toch gewoon en …. werd het ook! Zij het wat later tijdens de naplaatsing. Jammer van het zorgvuldig uitgestippelde gapyear… maar als je de kans krijgt moet je ‘m grijpen.

Nu dus in haar vierde jaar. Op één vak na haar bachelor op zak. Knap!! En nog steeds twijfelen of ze het aankan. De co-schappen vallen zwaar. Lange dagen maken, veel indrukken, continu op kennis getoetst worden en dus hoge prestatiedruk.

Ik hoor dit vaker. Het ziekenhuiswereldje is best wel een veeleisende cultuur. Voor een vriendin van mij, die pas rond haar 45ste gestart is met een versneld traject geneeskunde om huisarts te worden, vielen de co-schappen ook tegen. Zij voelde zich vaak erg onzeker over haar kennis, terwijl zij gezien haar leeftijd al best wat eelt op de ziel heeft. En van een collegacoach begreep ik dat één van haar klanten afgestudeerd basisarts is en nu twijfelt of ze wel haar hele werkende leven in het ziekenhuis wil spenderen.

Het is goed om af en toe aan jezelf te twijfelen. Ook als arts. Het maakt dat je open staat voor verandering en nieuwe mogelijkheden kunt gaan onderzoeken. Tenminste als je jezelf de kans geeft, er niet voor wegloopt en er met anderen over praat. Daar kunnen hele mooie vervolgstappen uit voort komen.

Soms moet je gewoon door de zure appel van hard werken heen. Soms je zelfvertrouwen herwinnen. Af en toe uitwijken naar een andere plek… zoals de basisarts die uitgever werd van medische tijdschriften. In ieder geval de weg zien te vinden die bij jou past.

Maar terug naar mijn studente. Lichtpuntje voor haar tijdens de co-schappen is het patiëntcontact, waar ze ook goed in blijkt te zijn. Laat daar nu net een interessante nieuwe specialisatie voor zijn, namelijk de opleiding tot ziekenhuisarts. Deze arts wordt in de toekomst het aanspreekpunt voor de patiënt en onderhoudt de contacten met de specialisten.

Zou dat een optie voor haar zijn?